شاعر انقلابي

رفيق شهيد خسرو گلسرخي

شعر بي نام

بر سينه ات نشست

زخم عميق کاری دشمن

اما

ای سرو ايستاده نيفتادی

اين رسم توست که ايستاده بميری.

در تو

ترانه های خنجر و خون

در تو

پرندگان مهاجر

در تو

سرود فتح

اين گون چشم های تو روشن

هرگز نبوده است.

با خون تو،

ميدان "توپخانه"

در خشم خلق بيدار مي شود

مردم زآن سوی "توپخانه" بدين سو

سرريز مي کنند

نان و گرسنگی

به تساوی تقسيم مي شود

ای سرو ايستاده!

اين مرگ توست

که مي سازد،

دشمن

ديوار مي کشد.

اين عابران خوب و ستم بر

نام تو را، اين عابران ژنده

نمي دانند

و اين دريغ هست، اما

روزی که خلق بداند

هر قطره خون تو محراب مي شود

اين خلق نام بزرگ تو را

در هر سرود ميهني اش

آواز مي دهد

نام تو، پرچم ايران

خزر به نام تو زنده ست!