صمد کؤنلومده
دير
"صمد"
در قلب من است
او خودو
قارانقوش
آيريليق سؤزون
مروت
اهلينين گؤزو يولدا کن
جومدو
طوفانلارا
اونوتدو
ئوزون
اولدوزا
نه جواب وئره
جگم من!؟
***
سخن از
جدايي گفت
"قارانقوش"
در لحظه
ای که مردان
بامروت را چشم
بر راه بود
به قلب
طوفان ها زد و
خود را به دست
فراموشي سپرد.
اينک من،
جواب
"اولدوز" را
چه بايد بدهم!؟
***
قيشدا
قارلي داغلار
سوراغلاشسالار
تبريزين
گول اوغلون،
مهربان
اوغلون
بير هرای
چکه رم ای
اوجا داغلار
آختارين
آرازين چنلي
بئليندن.
***
به هنگام
زمستان که کوه
های برف پوش
سراغ مي گيرند
از رعناترين
و مهربان ترين
فرزند تبريز؛
فرياد مي
زنم: ای کوه
های بلند
او را در
"چنلي بئل"
آراز بجوئيد!
***
دشمن طعنه
وير سا صمد
هاردا دير
اليمي سينه
مه چاليب ديئه
رم
صمد کؤ
نلومده دير،
اوره گيمده
دير
دؤ گوشور،
ئولسه ده دؤ
نمز ائليندن.
***
"کجاست
صمد؟" به طعنه
بپرسد اگر
دشمن
مشت بر
سينه مي کوبم
و مي گويم:
صمد در
وجود من و در
قلب من است
همچنان مي
رزمد
که مرده
اش نيز از
مردم اش جدا
نيست.
***
اونون
صداقتي جان
وئرير بيزه
آلولي
عشقيندن
الهام آليريق
هر دقيقه
باش چکير اوره
گيميزه
مغاياتليق
ائدير ئوز اکديگيندن.
***
جان مي
بخشد ما را
صداقت او
از عشق
پرالتهاب اش
الهام مي
گيريم.
هر آن سر
مي زند به قلب
ما،
و از کشته
ی خويش مواظبت
مي نمايد.
***
سؤ يله ين
گئده جک؛ سؤزو
قالاجاق
عدالت
ناغيلين ائل
دوغرولداجاق
ظلم ائوی
عدليلن بر باد
اولاجاق
صمدی
قارشيدا گوره
جک دشمن
***
آن که سخن
مي سرايد نمي
پايد، و آن چه
مي پايد سخن
اوست،
يقين که
خلق قصه ی
عدالت را
واقعيت خواهد
بخشيد
خذلان در
خواهد افتاد،
به خانه ی ستم
از عدل
و دشمن خواهد
ديد که صمد در
مقابل اوست.
***
بو بير
ناغيلدير کي
ائللر سوبله
ير
بيری سسدن
دوشسه، او بيرسي
دئيه ر
ناغيلچي
دايانار، سوز
دوام ائدر
ائل ايچون
ياشايار
بوردا بسله نن.
***
اين قصه
ای ست که خلق
ها مي سرايند
اگر يکي
از صدا بيفتد،
ديگری به صدا
درمي آيد
قصه گو باز
مي ماند، و
قصه دوام مي
يابد
به خاطر
خلق زندگي مي
کند آنکه در
اين جا بار آيد.
***
نياران
قالماسين
اولدوزا ديين
کؤنلومه
آلميشام
صمدين عشقين
صمد
کؤنلومده
دير، اوره
گيمده دير
وورغونون
آداشي
جگريمده دير
انتقام
آلاجاق ائل
دشمنيندن
***
"اولدوز"
را بگوييد
دلواپس نباشد
که عشق
صمد را در
وجود خويش جای
داده ام
صمد در
وجود و
در قلب من است
آن که نام
کوچک اش چون
"وورغون"،
صمد است
جای اش در
جگر من است
و انتقام
خواهد کشيد از
دشمن خلق.
اوختای ، 26
شهريور 1347