شاعر برجسته و مردمي

زنده ياد احمد شاملو

از مرگ...

هرگز از مرگ نهراسيده ام

اگر چه دستانش، از ابتذال، شکننده تر بود

هراس من – باری – همه از مردن در سرزميني است

که مزد گورکن

از آزادی آدمي

افزون تر باشد

جستن

يافتن

و آنگاه

به اختيار برگزيدن

و از خويشتن خويش

باروئي پي افکندن...

اگر مرگ را از اين همه ارزشي بيش تر باشد

حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسيده باشم.

ميلاد آنکه عاشقانه بر خاک مرد

در شهادت چريک فدايي خلق احمد زيبرم

نگاه کن چه فروتنانه بر خاک مي گسترد

آنکه نهال نازک دستانش

از عشق

خداست

و پيش عصيانش

بالای جهنم

پست است.

آن کو به يکي "آری" مي ميرد

نه به زخم صد خنجر،

و مرگش در نمي رسد

مگر آن که از تب وهن

دق کند.

قلعه ئي عظيم

که طلسم دروازه اش

کلام کوچک دوستي است.

انکار عشق را

چنين که به سرسختي پا سفت کرده ای

دشنه ئي مگر

به آستين اندر

نهان کرده باشي. –

که عاشق

اعتراف را چنان به فرياد آمد

که وجودش همه

بانگي شد.

نگاه کن

چه فروتنانه بر درگاه نجابت

به خاک مي شکند

رخساره ئي که توفانش

مسخ

نيارست کرد.

چه فروتنانه بر آستانه تو به خاک مي افتد

آن که در کمرگاه دريا

دست

حلقه توانست کرد.

نگاه کن

چه بزرگوارانه در پای تو سر نهاد

آنکه مرگش

ميلاد پرهياهوی هزار شهزاده بود

نگاه کن!

خطابه تدفين

غافلان

همسازند،

تنها توفان

کودکان ناهمگون مي زايد.

همساز

سايه سانانند،

محتاط

در مرزهای آفتاب

در هيات زندگان

مردگانند.

وينان

دل به دريا افکنانند،

به پای دارنده آتش ها –

زندگانی

دوشادوش مرگ

پيشاپيش مرگ

هماره زنده از ان سپس که با مرگ

و همواره بدان نام

که زیسته بودند،

که تباهي

از درگاه بلند خاطره شان

شرمسار و سرافکنده مي گذرد.

کاشفان چشمه

کاشفان فروتن شوکران

جويندگان شادی

در مجری آتشفشان ها

شعبده بازان لبخند

در شبکلاه درد

با جا پايي ژرف تر از شادی

در گذرگاه پرندگان.

در برابر تندر مي ایستند

خانه را روشن مي کنند،

و مي ميرند.